ادامه
یک فرستنده باید برای خودش یک تعریف مناسب از اطلاعات داشته باشد. من از بین تعاریف متعدد تعریف زیر را بهترین تعریف
می دانم.
ارتباطات فرآیندی است که اطلاعات یک شخص یا گروه یا سازمان
را به شخص یا گروه و یا سازمان دیگر منتقل می کند.
همچنین یک فرستنده باید با روشهای ارتباطات آشنایی کامل داشته باشد تا با اتخاذ مناسب یک روش بتواند بالاترین نتیجه را بررسی کند .
در ادامه چند روش را بیان می کنم،ضمنا یادآورشوم که فرستنده خود می تواند روشی نو وخوب دیگری برای خود بوجود آورد.
روش های برقراری ارتباطات
1:ارتباط شفاهی: یعنی انتقال مفاهیم صرفا با کلمات، شکل های معمول ارتباطات شفاهی شامل سخنرانی، بحث های نفر با نفر یا گروهی و همچنین شبکه های ارتباطی غیر رسمی موجود در گروه ها و سازمان است. مزیت مهم آن انتقال سریع و بازخورد سریع است.
2:ارتباط مکتوب: شامل یادداشت ها، نامه ها، نشریه های سازمانی، آگهی ها، ابلاغیه های رسمی و سایر روش هایی است که از طریق آنها کلمات و علائم به طور مکتوب منتقل می شود. از طریق آن فرستنده و گیرنده گزارشی از ارتباطات به دست دارند و قابل مراجعه برای زمان های بعدی است. و از مزایای آن برای ارتباطات گسترده و طولانی مفید است و همچنین فرستنده را قادر می سازد تا به دقت محتوای خبر را قبل از ارسال بررسی کند و از معایب آن عدم حضور فرستنده در هنگام برقراری ارتباط است.
3:ارتباط غیر کلامی: ارتباطاتی را شامل می شود که در آن از کلمات چه به صورت شفاهی و چه به صورت مکتوب استفاده نمی شود. تقریبا 60 تا 90 درصد اخبار از طریق ارتباطات غیرکلامی ارسال و دریافت می شود. لذا بامعنی ترین ارتباطات است.